خوردگی بین دانه ای (igc): مکانیزم, خطرات, کنترل کردن

مقدمه

خوردگی بین دانه ای (igc), حمله بین دانه ای نیز نامیده می شود (ایگا), یک شکل موضعی خوردگی است که ترجیحاً در امتداد مرزهای دانه پیشرفت می کند تا از طریق داخلی دانه ها.

از نظر عملی, فلز ممکن است در سطح قابل قبول به نظر برسد در حالی که شبکه باریکی از حمله در زیر آن ایجاد می شود, در نهایت باعث کاهش قدرت و ایجاد جدایی می شود, جدا شدن دانه, یا شکست.

مرزهای دانه ذاتاً مناطقی با انرژی بالاتر هستند, اما آنها معمولاً به یک مشکل خوردگی تبدیل نمی شوند مگر اینکه شیمی آلیاژ یا تاریخچه حرارتی آنها را از نظر شیمیایی با ماتریس اطراف متفاوت کند..

1. تعریف خوردگی بین دانه ای

یک تعریف دقیق ساده است: خوردگی بین دانه ای خوردگی است که رخ می دهد در و در مجاورت مرزهای دانه, با حمله نسبتا کمی در فضای داخلی دانه.

در ساده ترین تصویر الکتروشیمیایی, ناحیه مرز دانه به محل آندی تبدیل می شود و قسمت داخلی دانه به عنوان کاتد عمل می کند, بنابراین مسیر خوردگی شبکه مرزی را دنبال می کند.

این حمله مرزی به ویژه زمانی خطرناک می شود که مرزهای دانه از نظر شیمیایی توسط بارش یا جداسازی تغییر کند..

برای فولادهای ضد زنگ, ASTM A262 حساسیت به حمله بین دانه ای در درجه های آستنیتی را با آزمایش های استاندارد چندگانه شناسایی می کند.,

و به صراحت رفتار قابل قبول اچالیک اسید اگزالیک را با رهایی از حساسیت مرتبط با بارش کاربید کروم مرتبط می کند..

2. مکانیسم تشکیل خوردگی بین دانه ای

مکانیسم مرکزی است تغییر شیمی مرز دانه.

در هنگام ایجاد حساسیت یا پیری, عناصر آلیاژی یا ناخالصی ها می توانند در مرز دانه ها رسوب کنند, یا عناصر محافظ را می توان از ماتریس مجاور تخلیه کرد.

یک بار که این اتفاق می افتد, منطقه مرزی و دانه های اطراف دیگر پتانسیل الکتروشیمیایی یکسانی ندارند, و مرز به مکان ترجیحی برای انحلال تبدیل می شود.

در فولادهای زنگ نزن آستنیتی, مکانیسم کلاسیک، بارش کاربید کروم در مرزهای دانه است.

کروم مصرف شده توسط تشکیل کاربید یک منطقه خالی از کروم در کنار مرز باقی می گذارد., و آن باند تخلیه شده به اندازه کافی مقاومت خوردگی را از دست می دهد تا ترجیحا مورد حمله قرار گیرد.

ASTM A262 این را به عنوان مشکل استاندارد مربوط به حساسیت در فولادهای زنگ نزن آستنیتی می داند., و ASTM G108 از فعال سازی مجدد الکتروشیمیایی برای تعیین کمیت درجه حساسیت در نوع استفاده می کند 304 و 304 لیتر.

برای آلیاژهای آلومینیومی, مکانیسم در جزئیات متفاوت است اما در ساختار مشابه است: رسوبات مرز دانه و مناطق بدون رسوب مجاور سلول های میکروگالوانیکی محلی ایجاد می کنند..

رسوبات, PFZ, و ماتریس می تواند با ترکیبات و پتانسیل های خوردگی متفاوتی به پایان برسد, که مرز دانه را به مسیر خوردگی ترجیحی تبدیل می کند.

کار منتشر شده بر روی آلیاژهای آلومینیوم قابل سخت شدن در سن نشان می دهد که نرخ خاموش شدن یک متغیر اصلی پردازش است زیرا بر جداسازی مرزی و اندازه / توزیع رسوبات مرز دانه تأثیر می گذارد..

3. علل این نوع آسیب

خوردگی بین دانه ای معمولاً از یک علت ایجاد نمی شود. زمانی ایجاد می شود که چندین شرایط ترکیب شوند:

• یک شیمی آلیاژ حساس,
• یک چرخه حرارتی که امکان بارش یا جداسازی مرز دانه را فراهم می کند,
• سرعت سرمایش ناکافی یا عملیات حرارتی نامناسب,
• و محیطی که بتواند از منطقه مرزی ضعیف بهره برداری کند.

در فولادهای ضد زنگ, محتوای کربن کم کمک می کند زیرا کربن موجود برای تشکیل کاربید کروم را کاهش می دهد, و گریدهای تثبیت شده یا کم کربن برای مقاومت در برابر حساسیت در طول عملیات جوشکاری معمولی طراحی شده اند..

ASTM A262 به طور خاص اشاره می کند که گریدهای بسیار کم کربن و گریدهای تثبیت شده مانند 304L, 316سعادت, 317سعادت, 321, وت 347 پس از عملیات حرارتی حساس در محدوده ای که احتمال بارش کاربید وجود دارد، آزمایش می شوند.

در آلیاژهای آلومینیوم, علت مهم ترکیبی از تفکیک املاح است, تشکیل رسوب, و توسعه PFZ در اطراف مرزهای دانه در طول درمان محلول, فروکش, و پیری.

خاموش کردن آب پس از تصفیه محلول می تواند از حساسیت به خوردگی بین دانه ای در برخی از آلیاژهای آلومینیوم مقاوم در برابر سن با محدود کردن بارش مرزی و جداسازی مضر جلوگیری کند..

در فولادهای ضد زنگ دوبلکس, پیری طولانی مدت می تواند تغییرات فازی مانند رشد فاز سیگما را افزایش دهد, که باعث افزایش حساسیت و کاهش پتانسیل شکست می شود.

کار اخیر روی فولاد ضد زنگ دوبلکس ناب نشان می دهد که پیری در 700 ° C و 800 درجه سانتی گراد پاسخ خوردگی بین دانه ای را از طریق تکامل فاز و رفتار خود ترمیمی تغییر می دهد.

4. مواد حساس به خوردگی بین دانه ای

5. خطرات خوردگی بین دانه ای

خوردگی بین دانه ای خطرناک است نه به این دلیل که همیشه شدید به نظر می رسد, اما به این دلیل که اغلب به گونه ای توسعه می یابد که است از نظر ساختاری پنهان است.

این فلز ممکن است ظاهر سطحی خود را برای مدت طولانی حفظ کند در حالی که مرزهای دانه آن بی سر و صدا در حال ضعیف شدن هستند..

هنگامی که شبکه مرزی به اندازه کافی مورد حمله قرار می گیرد, قطعه می تواند شکل پذیری خود را از دست بدهد, قدرت, سفتی فشار, و مقاومت در برابر خستگی خیلی زودتر از حد انتظار.

این همان چیزی است که خوردگی بین دانه ای را به ویژه در تجهیزات حیاتی خطرناک می کند.

از دست دادن یکپارچگی مکانیکی

مستقیم ترین خطر خوردگی بین دانه ای از دست دادن تدریجی قابلیت تحمل بار است..

زیرا حمله در امتداد مرزهای دانه پیشرفت می کند, این فلز می تواند بدون نشان دادن نازک شدن یکنواخت معمولی خوردگی عمومی، کاهش قابل توجهی در سطح مقطع موثر و چسبندگی داشته باشد..

این امر به ویژه برای اجزایی که به آن وابسته هستند جدی است:

• استحکام کششی,
• مقاومت خمشی,
• مهار فشار,
• یا قابلیت بار چرخه ای.

بخشی که تحت تأثیر خوردگی بین دانه ای قرار گرفته است ممکن است در طول بازرسی همچنان دست نخورده به نظر برسد, با این حال، شبکه مرزی داخلی آن ممکن است به شدت در معرض خطر قرار گرفته باشد.

زمانی که مواد بعدا بارگیری می شود, مرزهای ضعیف شده می توانند با اخطار کمی از هم جدا شوند.

شکست ناگهانی و شکننده

خوردگی بین دانه ای اغلب یک ماده نرمال انعطاف پذیر را به ماده ای تبدیل می کند که به روشی بسیار شکننده تر از بین می رود..

زمانی که مرزهای دانه انسجام خود را از دست می دهند, ترک ها می توانند به سرعت در طول شبکه ضعیف منتشر شوند.

نتیجه اغلب یک سطح شکستگی است که به جای انعطاف پذیری صاف، دانه ای یا بین بلوری به نظر می رسد..

این خطر اهمیت دارد زیرا حاشیه هشدار را کاهش می دهد. به جای کند, نازک شدن دیوار قابل مشاهده, ممکن است قطعه تنها پس از بارگذاری یا لرزش جزئی کمی از کار بیفتد.

در عمل, این باعث می شود که خوردگی بین دانه ای یکی از خطرناک ترین حالت های خوردگی موضعی از نظر شکست غیر منتظره باشد..

تشکیل نشت و شکست مرزی فشار

برای لوله ها, مخازن, مبدلهای حرارتی, بدنهای, و تجهیزات تحت فشار جوش داده شده, نگرانی اصلی اغلب نه تنها کاهش قدرت بلکه از دست دادن قدرت است از دست دادن سفتی.

خوردگی بین دانه‌ای می‌تواند شبکه‌ای از ریزترک‌ها و حفره‌های متصل به مرز ایجاد کند که در نهایت اجازه نشت مایع را می‌دهد..

این امر به ویژه در حمل سیستم خطرناک است:

• مایعات خورنده,
• گازهای تحت فشار,
• جریان های فرآیند داغ,
• یا مواد شیمیایی خطرناک.

یک جزء ممکن است از نظر ابعادی به اندازه کافی سالم بماند تا بتواند بررسی های بصری معمولی را انجام دهد, اما همچنان به عنوان مرز فشار شکست می خورد زیرا خوردگی مسیری برای نشت در امتداد مرزهای دانه ایجاد کرده است..

انتشار سریع ترک تحت استرس

هنگامی که حمله بین دانه ای پیشرفت کرد, هر گونه استرس خدماتی می تواند آسیب را تسریع کند.

ارتعاشات, دوچرخه سواری حرارتی, شوک مکانیکی, و تنش پسماند همگی به باز کردن مرزهای دانه ای که از قبل ضعیف شده اند کمک می کند.

به همین دلیل است که خوردگی بین دانه ای اغلب با مشکلات ترک ثانویه مانند شکستگی به کمک استرس همراه می شود..

خطر فقط خود خوردگی نیست, اما تعامل بین خوردگی و بار.

یک جزء ممکن است در یک حالت تنش خوش خیم زنده بماند اما زمانی که همان ریزساختار آسیب دیده در اثر خوردگی در معرض نیروهای واقعی عملیاتی قرار می گیرد به سرعت از کار می افتد..

کاهش عمر خستگی

قطعاتی که در معرض بارگذاری های مکرر قرار می گیرند به ویژه آسیب پذیر هستند زیرا حمله مرز دانه ای آغازگرهای ترک کوچکی ایجاد می کند..

این مکان ها استرس را متمرکز می کنند و تعداد چرخه هایی را که مواد می توانند قبل از شکست زنده بمانند را کاهش می دهند.

خطر خستگی قابل توجه است:

• شفت های دوار,
• مخازن تحت فشار چرخه ای,
• ساختارهای جوش داده شده,
• چشمه,
• و قطعات ماشین در معرض ارتعاش.

در چنین مواردی, خوردگی بین دانه ای فقط عمر را کوتاه نمی کند; می تواند به طور کامل حالت شکست را از تجمع خستگی قابل پیش بینی به شکستگی زودرس تغییر دهد.

از دست دادن شکل پذیری و چقرمگی

ماده ای که متحمل حمله مرزی دانه شده است ممکن است هنوز شیمی اسمی قابل قبولی داشته باشد, اما شکل پذیری و چقرمگی آن را می توان به شدت کاهش داد.

این باعث می شود که توانایی کمتری در جذب ضربه داشته باشد, اعوجاج حرارتی, یا اضافه بار محلی.

این به ویژه پس از ساخت مشکل ساز است, تعمیر جوشکاری, یا قرار گرفتن در معرض گرما, زیرا ممکن است انتظار می رود ناحیه آسیب دیده مانند بقیه اجزا رفتار کند.

در واقعیت, مرزهای دانه تغییر یافته در اثر خوردگی می تواند یک منطقه مکانیکی ضعیف ایجاد کند که رفتار بسیار متفاوتی با فلز پایه بدون پیرایش دارد..

6. اقدامات کنترلی

جلوگیری از خوردگی بین دانه ای یک مشکل تک عملی نیست.

نیاز به کنترل در چهار سطح به طور همزمان: انتخاب آلیاژ, تاریخچه حرارتی, عمل ساخت, و محیط خدمات.

اگر یکی از این موارد نادیده گرفته شود, شرایط مرز دانه می تواند از نظر شیمیایی ناپایدار شود و مواد ممکن است آسیب پذیر باقی بمانند حتی زمانی که آلیاژ حجیم سالم به نظر برسد..

انتخاب مواد: جلوگیری از مشکل در مرحله طراحی

اولین و موثرترین اقدام کنترلی، انتخاب آلیاژی است که ذاتاً کمتر در معرض حمله مرز دانه در محیط مورد نظر است..

در مواردی که ایجاد حساسیت در معرض خطر است، از گریدهای کم کربن استفاده کنید

برای فولادهای ضد زنگ, گریدهای کم کربن مانند 304سعادت, 316سعادت, و انواع مشابه بسیار کم کربن هنگامی که جوشکاری یا قرار گرفتن در معرض دمای بالا مورد انتظار است ترجیح داده می شود.

کربن کمتر، مقدار کاربید را که می تواند در مرزهای دانه تشکیل شود کاهش می دهد, که به نوبه خود کاهش کروم و خطر خوردگی مرتبط را کاهش می دهد.

از درجه های تثبیت شده برای خدمات حرارتی مورد نیاز استفاده کنید

نمرات تثبیت شده با تیتانیوم یا نیوبیم, مانند 321 وت 347, طراحی شده اند تا قبل از اینکه کروم از ماتریکس تخلیه شود، کربن را در کاربیدهای پایدارتر ببندد..

این باعث می‌شود در بسیاری از کاربردهای جوش‌کاری شده یا در معرض حرارت، نسبت به گریدهای ناپایدار در برابر حساسیت بسیار مقاوم‌تر باشند..

آلیاژهای متناسب با محیط را انتخاب کنید

در کلرید تهاجمی, اسید, یا سرویس با دمای بالا, شاید بهتر باشد به طور کلی از خانواده‌های حساس دور شوید و آلیاژهایی با ثبات مرز دانه‌ای قوی‌تر انتخاب کنید., مانند فولادهای ضد زنگ دوبلکس یا آلیاژهای مقاوم در برابر خوردگی مبتنی بر نیکل.

به عبارت دیگر, انتخاب مواد باید نه تنها بر اساس استحکام فلز پایه باشد, بلکه در مورد چگونگی رفتار آلیاژ پس از ساخت و در طول قرار گرفتن در معرض طولانی مدت.

کنترل عملیات حرارتی: ریزساختار را مدیریت کنید, نه فقط دما

عملیات حرارتی یکی از قوی‌ترین ابزارها برای جلوگیری از خوردگی بین دانه‌ای است، زیرا تعیین می‌کند که آیا رسوبات مرز دانه مضر تشکیل شده و در جای خود باقی می‌مانند..

بازپخت راه حل

برای فولادهای ضد زنگ حساس, بازپخت راه حل درمان اصلاحی و پیشگیرانه استاندارد است.

آلیاژ در محدوده محلول گرم می شود تا رسوبات دوباره به ماتریس حل شوند, سپس به اندازه کافی سریع خنک شد تا از بارندگی مجدد در محدوده دمای حساس جلوگیری شود.

این ترکیب یکنواخت تر را بازیابی می کند و به بازیابی مقاومت در برابر خوردگی کمک می کند.

خنک شدن سریع پس از گرم شدن

سرعت سرمایش به اندازه دمای اوج مهم است. خنک شدن آهسته از طریق محدوده حساسیت به کاربیدهای مرز دانه یا فازهای بین فلزی امکان تشکیل می دهد..

خنک کننده سریع, اغلب با خاموش کردن در صورت مناسب بودن آلیاژ و هندسه قطعه, به حفظ شرایط درمان شده با محلول کمک می کند.

عملیات حرارتی پس از جوشکاری

برای قطعات جوش داده شده, عملیات حرارتی پس از جوش ممکن است برای کاهش تنش پسماند و بازیابی ریزساختار مطلوب‌تر در ناحیه متاثر از گرما مورد نیاز باشد..

چرخه دقیق به خانواده آلیاژ بستگی دارد, ضخامت بخش, و مورد نیاز خدمات.

هدف صرفاً «گرم کردن مجدد قطعه» نیست,اما برای حذف شیمی مرز دانه ای که منطقه را آسیب پذیر می کند.

کنترل جوشکاری: منطقه متاثر از گرما را از مشکل دور نگه دارید

جوشکاری یکی از شایع‌ترین علل خوردگی بین دانه‌ای است، زیرا دقیقاً شرایط حرارتی را ایجاد می‌کند که باعث ایجاد بارندگی و حساسیت در مرز دانه می‌شود..

به همین دلیل است که عمل جوشکاری باید به شدت کنترل شود.

حرارت ورودی را تا حد عملی پایین نگه دارید

گرمای ورودی بالا ناحیه تحت تاثیر گرما را بزرگتر می کند و زمان سپری کردن مواد در محدوده دمایی بحرانی را افزایش می دهد که در آن بارش مضر ممکن است رخ دهد..

گرمای ورودی کمتر به کاهش عرض و شدت ناحیه حساس کمک می کند.

چرخه حرارتی مکرر را محدود کنید

عبورهای متعدد بر روی یک منطقه می تواند حساسیت را تشدید کند و ناحیه آسیب دیده را بزرگتر کند.

روش های جوشکاری باید گرم کردن مجدد غیر ضروری نواحی که قبلاً جوش داده شده اند را به حداقل برساند.

فلزات پرکننده را با دقت انتخاب کنید

فلز پرکننده باید با آلیاژ پایه سازگار باشد و نباید باعث ایجاد عدم تعادل کربن یا ترکیب غیر ضروری شود..

در فولادهای ضد زنگ حساس, سیستم های پرکننده کم کربن یا تثبیت شده اغلب ترجیح داده می شوند تا ناحیه جوش به نقطه ضعف تبدیل نشود.

کنترل خنک کاری پس از جوشکاری

خنک شدن سریع به ناحیه جوش کمک می کند تا به سرعت در منطقه خطر که در آن رسوب تشکیل می شود حرکت کند.

روش خنک کننده باید با دقت انتخاب شود تا باعث ایجاد اعوجاج یا ترک نشود, اما اصل اساسی یکسان است: اجازه ندهید ناحیه متاثر از گرما در محدوده حساسیت باقی بماند.

کنترل محیطی: نیروی محرکه برای حمله را کاهش دهید

اگر محیط خدمات ملایم باشد، حتی یک ریزساختار حساس ممکن است قابل قبول باقی بماند.

برعکس, یک آلیاژ متوسط ​​می تواند به سرعت در یک محیط سخت شکست بخورد.

به همین دلیل است که کنترل محیطی بخش مهمی از پیشگیری از خوردگی بین دانه ای است.

قرار گرفتن در معرض رسانه های تهاجمی را کاهش دهید

تماس با اسیدها را محدود کنید, کلرید, یا سایر گونه های خورنده در صورت امکان.

در سیستم های فرآیندی, این ممکن است به معنای تغییر شیمی باشد, کاهش دما, یا کاهش اثرات رکود و تمرکز.

در صورت لزوم، اکسیژن و رطوبت را کنترل کنید

در سیستم های آبی, اکسیژن محلول و شرایط الکتروشیمیایی نامطلوب می توانند واکنش های خوردگی را تسریع کنند.

اکسیژن زدایی یا کنترل شیمیایی ممکن است به کاهش نیروی محرکه حمله در سیستم های حساس کمک کند.

در صورت لزوم از پوشش یا آستر استفاده کنید

پوشش های محافظ, روکش های پلیمری, یا موانع داخلی می توانند آلیاژ را از محیط خورنده جدا کنند.

این به ویژه زمانی مفید است که آلیاژ پایه باید به دلایل مکانیکی حفظ شود، اما محیط برای فلز لخت بسیار تهاجمی است..

اعمال حفاظت کاتدی در سیستم های مناسب

برای برخی سازه ها, حفاظت کاتدی می تواند تمایل الکتروشیمیایی به سمت خوردگی را کاهش دهد.

این یک راه حل جهانی نیست, اما در محیط مناسب می تواند بخشی موثر از یک برنامه بزرگتر کنترل خوردگی باشد.

درمان سطحی: بازیابی و محافظت از حالت غیرفعال

وضعیت سطح یک جزء به شدت بر عملکرد خوردگی آن تأثیر می گذارد, به خصوص پس از ساخت یا جوشکاری.

انفعال

غیرفعال سازی برای تمیز کردن سطح و ایجاد یک فیلم غیرفعال پایدارتر استفاده می شود. این به حذف آهن آزاد و سایر آلاینده هایی که می توانند با مقاومت در برابر خوردگی تداخل داشته باشند، کمک می کند.

ترشی

ترشی کردن رسوب اکسید را از بین می برد, رنگ گرم, و سایر آلودگی های سطحی, به خصوص پس از جوشکاری یا قرار گرفتن در معرض حرارتی.

این مهم است زیرا یک سطح آسیب دیده یا آلوده می تواند به نقطه شروع حمله موضعی تبدیل شود، حتی زمانی که ریزساختار داخلی در غیر این صورت قابل قبول باشد..

برق

الکترو پولیش سطح را صاف می کند و می تواند یکنواختی فیلم غیرفعال را بهبود بخشد.

با کاهش زبری و بی نظمی سطح, همچنین می تواند سایت های محلی را که احتمال وقوع خوردگی در آنها بیشتر است کاهش دهد.

7. روش ها و کاربردهای تست

این استانداردها مفید هستند زیرا خوردگی بین دانه ای اغلب تا زمانی که آسیب به خوبی پیش نرود نامرئی است.

بنابراین ASTM A262 یک صفحه نمایش کاربردی برای مواد ضد زنگ آستنیتی است, ASTM A763 به خانواده فریتی خدمت می کند, و ASTM G108 یک متریک حساسیت کمی برای 304 و 304 لیتر.

با هم استفاده می شود, آنها به متالورژیست اجازه می دهند تا «به ظاهر قابل قبول» را از «واقعاً مقاوم» جدا کند.

8. ادغام در یک سیستم مدیریت یکپارچگی

یک سیستم مدیریت یکپارچگی قوی باید خوردگی بین دانه‌ای را به عنوان یک تلقی کند مشکل کنترل چرخه زندگی, نه فقط یک مشکل تست مواد.

در عمل, این به معنای صلاحیت آلیاژ است, کنترل فرآیند جوشکاری, سوابق عملیات حرارتی, بازرسی دوره ای,

و بازخوردهای تجزیه و تحلیل شکست باید همه با هم گره بخورند تا حساسیت مجدد بدون توجه به سیستم وارد نشود..

این یک استنتاج مهندسی از روش ASTM A262 است, ASTM A763, و ASTM G108 برای غربالگری مواد و تعیین کمیت حساسیت قبل از وقوع شکست میدان استفاده می شود.

برای تجهیزات حیاتی, موثرترین روش، اتصال انتخاب مواد است, تاریخچه ساخت, و محیط سرویس را به یک حلقه کنترل تبدیل کنید.

اگر قسمتی ضد زنگ باشد, سوال فقط ضد زنگ بودن آن نیست، بلکه این است که آیا جوش داده شده است یا خیر, گرمازا, و به روشی تمیز شد که انفعال غنی از کروم در مرزهای دانه حفظ شود.

اگر آلیاژ آلومینیوم یا نیکل باشد, سوال این است که آیا ساختار رسوب یا جداسازی مرز دانه در حالت خورنده قرار گرفته است..

این دیدگاه در سطح سیستم چیزی است که IGC را از تبدیل شدن به یک مکانیسم مخفی محدود کننده زندگی باز می دارد.

9. پایان

خوردگی بین دانه ای یک حالت خوردگی مرز دانه است که توسط شیمی محلی هدایت می شود, بارش, تفکیک, و تاریخچه حرارتی.

خطرناک است زیرا می تواند استحکام و یکپارچگی را از بین ببرد در حالی که سطح را به طرز فریبنده ای دست نخورده باقی می گذارد.

این مکانیسم در فولادهای زنگ نزن آستنیتی به خوبی شناخته شده است, اما در فولادهای زنگ نزن فریتی نیز ظاهر می شود, فولادهای ضد زنگ دوبلکس, آلیاژهای آلومینیوم مقاوم در برابر سن, و آلیاژهای مبتنی بر نیکل زمانی که شیمی مرز دانه نامطلوب می شود.

دفاع عملی به همان اندازه روشن است: آلیاژ مناسب را انتخاب کنید, کنترل تاریخچه حرارت ورودی و سرمایش, با روش صحیح آزمون ASTM اعتبار سنجی کنید, و منطقه متاثر از گرما را به عنوان یک ویژگی کیفی حیاتی در نظر بگیرید.

خوردگی بین دانه ای فقط یک مشکل خوردگی نیست; این یک متالورژی است, ساختگی, و مشکل قابلیت اطمینان.

 

متداول

تفاوت بین خوردگی بین دانه ای و خوردگی عمومی چیست؟?

خوردگی عمومی کم و بیش یکنواخت به سطح حمله می کند,

در حالی که خوردگی بین دانه ای از مرزهای دانه پیروی می کند و می تواند باعث تضعیف شدید داخلی با افت سطحی نسبتاً کمی شود..

چرا فولادهای زنگ نزن اغلب در خوردگی بین دانه ای مورد بحث قرار می گیرند؟?

زیرا بسیاری از فولادهای ضد زنگ, به خصوص درجات آستنیتی, هنگامی که کاربیدهای کروم در مرزهای دانه تشکیل می شوند و مناطق خالی از کروم را پشت سر می گذارند، می توانند حساس شوند..

ASTM A262 به طور خاص برای تشخیص این حساسیت وجود دارد.

آیا جوشکاری می تواند باعث خوردگی بین دانه ای شود?

بله. جوشکاری می تواند یک ناحیه متاثر از حرارت ایجاد کند که زمان را در محدوده حساسیت سپری می کند, رسوبات یا جداسازی را ترویج می کند,

و رنگ حرارتی یا سایر شرایط سطحی که مقاومت در برابر خوردگی را کاهش می دهد به جا می گذارد.

نمرات ضدزنگ کم کربن چگونه کمک می کند؟?

کربن کمتر نیروی محرکه بارش کاربید کروم را کاهش می دهد,

و گریدهایی مانند 304L, 316سعادت, 317سعادت, 321, وت 347 به طور خاص برای مقاومت در برابر حساسیت در طول عملیات جوشکاری معمولی استفاده می شود.